ခံစားခ်က္ကို ခ်ေရးတာမို႕ သည္းခံဖတ္ေပးၾကပါေနာ္..
စက္တင္ဘာလ ၁၂ရက္ေန႕မွာ TG 09:50 နဲ႕ ဗန္ေကာက္ကို သြားမွာမို႕ အိမ္က ၈နာရီမွာ ထြက္ခဲ့ၿပီး ရန္ကုန္အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ေလဆိပ္ကို ၈နာရီ ၂၀မိနစ္ေလာက္ ေရာက္သြားပါတယ္… ေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ပါလာတဲ့ အထုပ္ေတြ တြန္းလွဲေပၚတင္ၿပီ ေလဆိပ္အေဆာက္အအံု၀င္းထဲသို႕ ၀င္လာခဲ့ပါတယ္… Air Tax ေပး၊ X’Ray ျဖတ္၊ Check in ၀င္နဲ႕ Immigration Counter ေရာက္ေတာ့ ၈နာရီ ၄၀မိနစ္ေလာက္ရွိပါၿပီ… ၾကည့္လိုက္ေတာ့ Myanmar Passport Holder ေရးထားတဲ့ Counter တိုင္းမွာ တန္းစီေနၾကတာ မနည္းေပလွဘူး… ကဲ လူနည္းမယ္ထင္တဲ့အတန္းကို တန္းစီတာေပါ့ဆိုၿပီ ညာဘက္ေထာင့္ဆံုးက ေကာင္တာမွာ ၀င္တန္းစီလိုက္ပါေတာ့တယ္… မီးေလးတို႕ တန္းစီေနစဥ္မွာပဲ ေနာက္ၾကတယ္ေနာ္ဆိုတဲ့ Immigration က ၀န္ထမ္းတဦးရဲ႕ အခ်င္းခ်င္းႏႈတ္ဆက္စကားကို ၾကားလိုက္ရလို႕ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၀၀တုတ္တုတ္နဲ႕ လူႀကီးတေယာက္ ေရာက္လာတာေတြ႕ပါတယ္… အဲ့၀တုတ္တုတ္ဦးေလးႀကီးက မီးေလးတို႕ တန္းစီေနတဲ့ ေကာင္တာမွာ ၀င္ထိုင္ပါတယ္… မီးေလးတို႕က ရပ္ေစာင့္ေနရတဲ့သူကိုး အားေနေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေလွ်ာက္ၾကည့္တာေပါ့…
နာရီလက္တံေတြကလည္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ေရြ႕လို႕ လာေနပါၿပီ… နာရီကို ငံုၾကည့္ေတာ့ ၉နာရီထိုးၿပီး ၁၅မိနစ္ျဖစ္ေနပါၿပီ… မီးေလးေရွ႕မွာလဲ ၃ေယာက္ပဲက်န္ပါေတာ့တယ္… အဲ့အခ်ိန္မွာ ေလဆိပ္၀န္ထမ္း တစ္ဦးက (ပိေတာက္ေျခာက္ေရာင္ ၀န္ထမ္းကဒ္နဲ႕ အသားမဲမဲ၊ နည္းနည္း၀၀၊ အရပ္က 5’4″ေလာက္၊ ၀န္ထမ္းနံပါတ္က ၀၂၀၇) ၀၀တုတ္တုတ္ လူႀကီးကို ဒီေလးေယာက္မွတ္ထားေပးပါဆိုၿပီ မီးေလးတို႕ တန္းစီတဲ့အတန္းရဲ႕ ေဘးမွာ အမ်ိဳးသမီး ၄ေယာက္ရပ္ေနတာ ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္… မီးေလးစိတ္ထဲေတာ့ ဒီလူ ၾကားျဖတ္ၿပီ ထင္တယ္လို႕ ေတြးလိုက္ပါတယ္… ဒါေပမဲ့ Immigration Counter က တန္းစီတဲ့ထဲက တေယာက္ကို လွမ္းေခၚပါတယ္… ေၾသာ္ မီးေလးတို႕မ်ား သတ္သတ္ သူမ်ားကို အထင္လြဲေနျပန္ပါၿပီ… မေကာင္းတဲ့စိတ္ ျမန္ျမန္ေဖ်ာက္မွဆိုၿပီး မီးေလးလဲ ဒီတိုင္းပဲ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ေနလိုက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ ဇာတ္လမ္းက စပါၿပီ… ေကာင္တာက ေဘးမွာရပ္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစုထဲက ၂ေယာက္ကို ေခၚလိုက္ပါတယ္… မီးေလး စိတ္တိုသြားတာေတာ့အမွန္ ခုမွ ေရာက္လာတဲ့ သူတို႕ေတြက Wheelchair နဲ႕လဲ မဟုတ္ ေျခေကာင္းလက္ေကာင္းေတြ သူမ်ားေတြ တန္းစီေနတာ သူတို႕မ်က္လံုးေတြ ကန္းေနၾကလား… သက္ႀကီးရြယ္အိုနဲ႕ လမ္းမေလွ်ာက္ႏုိင္လို႕ ၀ွီးခ်ဲတို႕ ဂ်ိဳင္းေထာက္ အကူနဲ႕ သြားေနရတဲ့သူဆို လုပ္ေပးရမွာ နားလည္ပါတယ္… ခုဟာက သန္သန္စြမ္းစြမ္း လူငယ္ေတြက အသက္က ၂၀-၃၀ၾကား ပတ္၀န္းက်င္ေတြပါ… သူတို႕ ၾကားျဖတ္ဖို႕ လုပ္ေပးတဲ့ ဟို ၀၂၀၇ကေကာ ေလဆိပ္က ၀န္ထမ္းတေယာက္ျဖစ္ၿပီး အဲ့ေလာက္ေလးေတာင္ စည္းကမ္းမရွိဘူးလား… ငါတို႕ပိုင္နက္ထဲမွာ ငါတို႕ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္လို႕ရတယ္ဆိုၿပီး ထင္ရာစိုင္းေနၾကတာလား… သူမ်ားေတြ ေျခသလံုးေတာင့္ေအာင္ တန္းစီေနၾကတာ ဒီလိုလူမ်ိဳးေတြ ၾကား၀င္ျဖတ္ဖို႕အတြက္လား…
မီးေလးတို႕ ေလယာဥ္လဲ 09:50 မွာ ထြက္မွာပါ ခုထိ Immigration မွာပဲရွိေသးတယ္… ျပည္ပထြက္ခြာ ေလေၾကာင္းလိုင္းေတြၾကပ္လို႕ တန္းစီေနရတာ လက္ခံပါတယ္… ဒါေပမဲ့ ဒီလိုစည္းကမ္းမရွိတာေတာ့ မေကာင္းဘူးေပါ့… က်န္တဲ့ အုပ္စုထဲက တေယာက္က ငါတို႕ ေကာင္းပါ့မလားလို႕ ေျပာသံေတာ့ ၾကားလိုက္ပါတယ္… အဲ့လိုစဥ္းစားရင္ အစကတည္းက သြားတန္းစီေလ အေျဖက ရွင္းရွင္းေလးပဲ… မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္ၿပီ ၾကားျဖတ္တဲ့လူေတြေရာ မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္ၿပီး (အသားက မည္းရတဲ့ထဲ) ဟိုေလးေယာက္မ၀င္မခ်င္း Counter နားက မခြာႏုိင္တဲ့ ၀၂၀၇ေရာ သူတို႕ တန္းစီတဲ့အခ်ိန္ အုပ္စုလိုက္လာၿပီး ၾကားျဖတ္ရင္ေကာ သူတို႕ေတြ ခံႏိုင္ရဲ႕လား… ေျပာခ်င္လိုက္တာ ပါးစပ္ကို ေတာ္ေတာ္ထိန္းထားရတယ္… ၀၂၀၇ဆိုတာ ၀န္ထမ္းကဒ္မွာပါတဲ့ နံပါတ္ပါ.. ၀န္ထမ္းကဒ္ က နာမည္ကို ဖတ္တာ ေ၀းေနလို႕ ေသခ်ာမျမင္ရလို႕ အထင္ရွားဆံုးနံပါတ္ျဖစ္တဲ့ ၀၂၀၇ကို မွတ္လာခဲ့လိုက္ရတယ္… သူ႕လူေလးေယာက္လံုး Immigrationထဲ ျဖတ္ၿပီးသြားေတာ့မွ သူလည္း မီးေလးတို႕ကိုျဖတ္ၿပီး ေအာက္ထပ္ကို ဆင္းသြားတာ ေတြ႕လိုက္ပါတယ္… အဲ့လူလည္း မီးေလးကို သိခ်င္သိေနပါလိမ့္မယ္… သူ႕၀န္ထမ္းကဒ္ကို စိုက္ၾကည့္ေနမွန္း သိလို႕ မီးေလးနားေရာက္ေတာ့ ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုနဲ႕ ၀န္ထမ္းကဒ္ေနရာကို အုပ္ၿပီး ထြက္သြားပါတယ္…
ဒီလိုအျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ေလဆိပ္မွာေတာင္ စည္းကမ္းပ်က္တဲ့ ၀န္ထမ္းေတြရွိေနတာ ၀န္ေလးစရာပါပဲ… သူမ်ားႏုိင္ငံမွာ Queue စနစ္ကို အရမ္းအေလးထားၾကတယ္… ေနာက္ဆံုးကုန္ကုန္ေျပာရရင္ စကၤာပူ၊ မေလး၊ ဗန္ေကာက္မွာ အိမ္သာသြားတာကအစ Q လုပ္ၿပီးမွ သြားၾကတယ္… ၾကားျဖတ္တယ္ဆိုတာ မေတြ႕ရသေလာက္ပဲ… ဒါသူတုိ႕ရဲ႕ အဆင့္အတန္းကို ေဖာ္ျပသြားတာပဲ… အဆင့္အတန္းဆိုတာ ပညာတတ္တာ မတတ္တာနဲ႕ သတ္မွတ္တာမဟုတ္ပါဘူး… ပညာေတြတတ္ၿပီး အဆင့္မရွိတဲ့သူေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါပဲ… ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း အဆင့္အတန္းရွိပါတယ္လို႕ ေျပာေနတာ မဟုတ္ပါဘူး… အဆင့္အတန္းရွိတဲ့ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႕ ႀကိဳးစားေနဆဲပါ… ေလဆိပ္က ၀၂၀၇ဆို ေလဆိပ္မွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ သူဆုိေတာ့ ပညာအရည္အခ်င္းေတာ့ အသင့္အတင့္ ရွိမွာပါ… Q လုပ္တယ္ဆိုတာကို သူလဲ နားလည္ၿပီးသားျဖစ္မွာပါ နားလည္ေပမဲ့ လိုက္မလုပ္ ႏုိင္တာ သူ႕ရဲ႕ အဆင့္အတန္းကို လူအမ်ားေရွ႕မွာ ထုတ္ေဖာ္ျပလိုက္တာနဲ႕ အတူတူပါပဲ… အမႈိက္မျပစ္ရဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္နားမွာ အမႈိက္ျပစ္တဲ့သူတဦးရဲ႕ အဆင့္အတန္းကို ေဖာ္ျပဖုိ႕ေတာင္ မလုိပါဘူး…
ဘယ္လိုပဲ ေသးငယ္တဲ့ ကိစၥရပ္ပင္ျဖစ္ေစကာမူ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ တာ၀န္ရွိလူႀကီးေတြက ၾကတ္ၾကတ္မတ္မတ္ လုပ္ဖို႕ လိုပါတယ္… ၀န္ထမ္းတဦး စည္းကမ္းရွိတယ္ မရွိဘူးဆိုတာ အဲ့၀န္ထမ္းေတြအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ၾကီးၾကပ္သူရဲ႕ အရည္အခ်င္းလဲ တပိုင္းတစပါပါတယ္… ေလဆိပ္မွာ ဒီလို ၀န္ထမ္းေတြ နည္းပါးပါေစလို႕ ခရီးသည္မ်ား အားလံုးကိုယ္စား ဆႏၵျပဳလ်က္…
စက္တင္ဘာလ ၁၂ရက္ေန႕မွာ TG 09:50 နဲ႕ ဗန္ေကာက္ကို သြားမွာမို႕ အိမ္က ၈နာရီမွာ ထြက္ခဲ့ၿပီး ရန္ကုန္အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ေလဆိပ္ကို ၈နာရီ ၂၀မိနစ္ေလာက္ ေရာက္သြားပါတယ္… ေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ပါလာတဲ့ အထုပ္ေတြ တြန္းလွဲေပၚတင္ၿပီ ေလဆိပ္အေဆာက္အအံု၀င္းထဲသို႕ ၀င္လာခဲ့ပါတယ္… Air Tax ေပး၊ X’Ray ျဖတ္၊ Check in ၀င္နဲ႕ Immigration Counter ေရာက္ေတာ့ ၈နာရီ ၄၀မိနစ္ေလာက္ရွိပါၿပီ… ၾကည့္လိုက္ေတာ့ Myanmar Passport Holder ေရးထားတဲ့ Counter တိုင္းမွာ တန္းစီေနၾကတာ မနည္းေပလွဘူး… ကဲ လူနည္းမယ္ထင္တဲ့အတန္းကို တန္းစီတာေပါ့ဆိုၿပီ ညာဘက္ေထာင့္ဆံုးက ေကာင္တာမွာ ၀င္တန္းစီလိုက္ပါေတာ့တယ္… မီးေလးတို႕ တန္းစီေနစဥ္မွာပဲ ေနာက္ၾကတယ္ေနာ္ဆိုတဲ့ Immigration က ၀န္ထမ္းတဦးရဲ႕ အခ်င္းခ်င္းႏႈတ္ဆက္စကားကို ၾကားလိုက္ရလို႕ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၀၀တုတ္တုတ္နဲ႕ လူႀကီးတေယာက္ ေရာက္လာတာေတြ႕ပါတယ္… အဲ့၀တုတ္တုတ္ဦးေလးႀကီးက မီးေလးတို႕ တန္းစီေနတဲ့ ေကာင္တာမွာ ၀င္ထိုင္ပါတယ္… မီးေလးတို႕က ရပ္ေစာင့္ေနရတဲ့သူကိုး အားေနေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေလွ်ာက္ၾကည့္တာေပါ့…
နာရီလက္တံေတြကလည္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ေရြ႕လို႕ လာေနပါၿပီ… နာရီကို ငံုၾကည့္ေတာ့ ၉နာရီထိုးၿပီး ၁၅မိနစ္ျဖစ္ေနပါၿပီ… မီးေလးေရွ႕မွာလဲ ၃ေယာက္ပဲက်န္ပါေတာ့တယ္… အဲ့အခ်ိန္မွာ ေလဆိပ္၀န္ထမ္း တစ္ဦးက (ပိေတာက္ေျခာက္ေရာင္ ၀န္ထမ္းကဒ္နဲ႕ အသားမဲမဲ၊ နည္းနည္း၀၀၊ အရပ္က 5’4″ေလာက္၊ ၀န္ထမ္းနံပါတ္က ၀၂၀၇) ၀၀တုတ္တုတ္ လူႀကီးကို ဒီေလးေယာက္မွတ္ထားေပးပါဆိုၿပီ မီးေလးတို႕ တန္းစီတဲ့အတန္းရဲ႕ ေဘးမွာ အမ်ိဳးသမီး ၄ေယာက္ရပ္ေနတာ ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္… မီးေလးစိတ္ထဲေတာ့ ဒီလူ ၾကားျဖတ္ၿပီ ထင္တယ္လို႕ ေတြးလိုက္ပါတယ္… ဒါေပမဲ့ Immigration Counter က တန္းစီတဲ့ထဲက တေယာက္ကို လွမ္းေခၚပါတယ္… ေၾသာ္ မီးေလးတို႕မ်ား သတ္သတ္ သူမ်ားကို အထင္လြဲေနျပန္ပါၿပီ… မေကာင္းတဲ့စိတ္ ျမန္ျမန္ေဖ်ာက္မွဆိုၿပီး မီးေလးလဲ ဒီတိုင္းပဲ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ေနလိုက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ ဇာတ္လမ္းက စပါၿပီ… ေကာင္တာက ေဘးမွာရပ္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစုထဲက ၂ေယာက္ကို ေခၚလိုက္ပါတယ္… မီးေလး စိတ္တိုသြားတာေတာ့အမွန္ ခုမွ ေရာက္လာတဲ့ သူတို႕ေတြက Wheelchair နဲ႕လဲ မဟုတ္ ေျခေကာင္းလက္ေကာင္းေတြ သူမ်ားေတြ တန္းစီေနတာ သူတို႕မ်က္လံုးေတြ ကန္းေနၾကလား… သက္ႀကီးရြယ္အိုနဲ႕ လမ္းမေလွ်ာက္ႏုိင္လို႕ ၀ွီးခ်ဲတို႕ ဂ်ိဳင္းေထာက္ အကူနဲ႕ သြားေနရတဲ့သူဆို လုပ္ေပးရမွာ နားလည္ပါတယ္… ခုဟာက သန္သန္စြမ္းစြမ္း လူငယ္ေတြက အသက္က ၂၀-၃၀ၾကား ပတ္၀န္းက်င္ေတြပါ… သူတို႕ ၾကားျဖတ္ဖို႕ လုပ္ေပးတဲ့ ဟို ၀၂၀၇ကေကာ ေလဆိပ္က ၀န္ထမ္းတေယာက္ျဖစ္ၿပီး အဲ့ေလာက္ေလးေတာင္ စည္းကမ္းမရွိဘူးလား… ငါတို႕ပိုင္နက္ထဲမွာ ငါတို႕ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္လို႕ရတယ္ဆိုၿပီး ထင္ရာစိုင္းေနၾကတာလား… သူမ်ားေတြ ေျခသလံုးေတာင့္ေအာင္ တန္းစီေနၾကတာ ဒီလိုလူမ်ိဳးေတြ ၾကား၀င္ျဖတ္ဖို႕အတြက္လား…
မီးေလးတို႕ ေလယာဥ္လဲ 09:50 မွာ ထြက္မွာပါ ခုထိ Immigration မွာပဲရွိေသးတယ္… ျပည္ပထြက္ခြာ ေလေၾကာင္းလိုင္းေတြၾကပ္လို႕ တန္းစီေနရတာ လက္ခံပါတယ္… ဒါေပမဲ့ ဒီလိုစည္းကမ္းမရွိတာေတာ့ မေကာင္းဘူးေပါ့… က်န္တဲ့ အုပ္စုထဲက တေယာက္က ငါတို႕ ေကာင္းပါ့မလားလို႕ ေျပာသံေတာ့ ၾကားလိုက္ပါတယ္… အဲ့လိုစဥ္းစားရင္ အစကတည္းက သြားတန္းစီေလ အေျဖက ရွင္းရွင္းေလးပဲ… မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္ၿပီ ၾကားျဖတ္တဲ့လူေတြေရာ မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္ၿပီး (အသားက မည္းရတဲ့ထဲ) ဟိုေလးေယာက္မ၀င္မခ်င္း Counter နားက မခြာႏုိင္တဲ့ ၀၂၀၇ေရာ သူတို႕ တန္းစီတဲ့အခ်ိန္ အုပ္စုလိုက္လာၿပီး ၾကားျဖတ္ရင္ေကာ သူတို႕ေတြ ခံႏိုင္ရဲ႕လား… ေျပာခ်င္လိုက္တာ ပါးစပ္ကို ေတာ္ေတာ္ထိန္းထားရတယ္… ၀၂၀၇ဆိုတာ ၀န္ထမ္းကဒ္မွာပါတဲ့ နံပါတ္ပါ.. ၀န္ထမ္းကဒ္ က နာမည္ကို ဖတ္တာ ေ၀းေနလို႕ ေသခ်ာမျမင္ရလို႕ အထင္ရွားဆံုးနံပါတ္ျဖစ္တဲ့ ၀၂၀၇ကို မွတ္လာခဲ့လိုက္ရတယ္… သူ႕လူေလးေယာက္လံုး Immigrationထဲ ျဖတ္ၿပီးသြားေတာ့မွ သူလည္း မီးေလးတို႕ကိုျဖတ္ၿပီး ေအာက္ထပ္ကို ဆင္းသြားတာ ေတြ႕လိုက္ပါတယ္… အဲ့လူလည္း မီးေလးကို သိခ်င္သိေနပါလိမ့္မယ္… သူ႕၀န္ထမ္းကဒ္ကို စိုက္ၾကည့္ေနမွန္း သိလို႕ မီးေလးနားေရာက္ေတာ့ ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုနဲ႕ ၀န္ထမ္းကဒ္ေနရာကို အုပ္ၿပီး ထြက္သြားပါတယ္…
ဒီလိုအျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ေလဆိပ္မွာေတာင္ စည္းကမ္းပ်က္တဲ့ ၀န္ထမ္းေတြရွိေနတာ ၀န္ေလးစရာပါပဲ… သူမ်ားႏုိင္ငံမွာ Queue စနစ္ကို အရမ္းအေလးထားၾကတယ္… ေနာက္ဆံုးကုန္ကုန္ေျပာရရင္ စကၤာပူ၊ မေလး၊ ဗန္ေကာက္မွာ အိမ္သာသြားတာကအစ Q လုပ္ၿပီးမွ သြားၾကတယ္… ၾကားျဖတ္တယ္ဆိုတာ မေတြ႕ရသေလာက္ပဲ… ဒါသူတုိ႕ရဲ႕ အဆင့္အတန္းကို ေဖာ္ျပသြားတာပဲ… အဆင့္အတန္းဆိုတာ ပညာတတ္တာ မတတ္တာနဲ႕ သတ္မွတ္တာမဟုတ္ပါဘူး… ပညာေတြတတ္ၿပီး အဆင့္မရွိတဲ့သူေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါပဲ… ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း အဆင့္အတန္းရွိပါတယ္လို႕ ေျပာေနတာ မဟုတ္ပါဘူး… အဆင့္အတန္းရွိတဲ့ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႕ ႀကိဳးစားေနဆဲပါ… ေလဆိပ္က ၀၂၀၇ဆို ေလဆိပ္မွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ သူဆုိေတာ့ ပညာအရည္အခ်င္းေတာ့ အသင့္အတင့္ ရွိမွာပါ… Q လုပ္တယ္ဆိုတာကို သူလဲ နားလည္ၿပီးသားျဖစ္မွာပါ နားလည္ေပမဲ့ လိုက္မလုပ္ ႏုိင္တာ သူ႕ရဲ႕ အဆင့္အတန္းကို လူအမ်ားေရွ႕မွာ ထုတ္ေဖာ္ျပလိုက္တာနဲ႕ အတူတူပါပဲ… အမႈိက္မျပစ္ရဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္နားမွာ အမႈိက္ျပစ္တဲ့သူတဦးရဲ႕ အဆင့္အတန္းကို ေဖာ္ျပဖုိ႕ေတာင္ မလုိပါဘူး…
ဘယ္လိုပဲ ေသးငယ္တဲ့ ကိစၥရပ္ပင္ျဖစ္ေစကာမူ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ တာ၀န္ရွိလူႀကီးေတြက ၾကတ္ၾကတ္မတ္မတ္ လုပ္ဖို႕ လိုပါတယ္… ၀န္ထမ္းတဦး စည္းကမ္းရွိတယ္ မရွိဘူးဆိုတာ အဲ့၀န္ထမ္းေတြအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ၾကီးၾကပ္သူရဲ႕ အရည္အခ်င္းလဲ တပိုင္းတစပါပါတယ္… ေလဆိပ္မွာ ဒီလို ၀န္ထမ္းေတြ နည္းပါးပါေစလို႕ ခရီးသည္မ်ား အားလံုးကိုယ္စား ဆႏၵျပဳလ်က္…
) တာရယ္ေၾကာင့္ စာေရးက်ဲေနတာ ခြင့္လြတ္က်ဖို႕နဲ႕ ဒီေနရာကေန ေတာင္းပန္ပါရေစ…
) လိုခ်င္တဲ့ ေစာင္က အေရာင္က ဆင္တူမရွိေတာ့ တျခား Super One ေတြမွာေကာ ဒီလိုေစာင္ေတြ ရိွေသးလားလို႕ ေမးေတာ့ သြားၾကည့္လိုက္လို႕ ျပန္ေျဖပါတယ္… ေမးမိတဲ့ မီးေလးရဲ႕ အမွားေတြပါပဲ လွ်ာရွည္ၿပီး သြားေမးတာကို ဒါေလးမ်ား မသိဘူးလား… အေရာင္ေရြးတာမ်ားလြန္းလို႕ တူပါတယ္ သူတို႕လဲ စိတ္ရွည္ပံုမရဘူး မ်က္ႏွာေတြက စူပုပ္ေနၿပီ သူတို႕ကို မဂၤလာေဆာင္ အိပ္ယာအခမ္းအနား ျပင္မွာမို႕ အေရာင္ေရြးရတာပါလို႕ စကားပလႅင္ခံပါေသာ္ျငား ဒီေစာင္ေကာင္တာပို႕ေပးပါလဲ ေျပာလိုက္ေရာ လက္ထဲက ေစာင္ကို ေစာင့္ၿပီးဆြဲယူသြားတယ္… ေၾသာ္… ေကာင္းလိုက္တဲ့ ဆားပ်စ္(ဆားဗစ္လို႕ ေျပာရမွာ အားနာလို႕ 
) … မီးေလးကလည္း အမွတ္မရွိ ဖက္လံုး ဘယ္မွာထားလဲ လွမ္းေမး လိုက္ေသးတယ္… သူကေတာ့ ဖုတ္ေလတဲ့ ငါးပိရွိတယ္လို႕မထင္ တခ်က္ကေလးေတာင္ လွည့္မၾကည့္သြားဘူး… ဒါနဲ႕ နီးစပ္ရာမွာ ၀န္ထမ္းတေယာက္ တေလမ်ား ရွိမလားရွာေတာ့ ခုနက ပင္ပန္းေနတဲ့ မမနဲ႕ တိုးေလရဲ႕…
…) (သူတို႕ ေျပာဆုိပံု မ်က္ႏွာအေနအထားက ကိုယ္တိုင္ၾကံဳတဲ့သူေတြ သိမွာပါ…)
